Ey gâibleri bilen Allah’ım! Bizi nefsin hileleri, kötü düşünceleri, kayaları altında ezme. Ey arslanlar yaratan Allah’ım! Eğer, biz bir köpeklik etti isek, nefs-i emmâre arslanını pusudan çıkarıp, üstümüze saldırtma. Aslında bize mânevî kuvvet veren, hoş, tatlı su gibi olan ibâdetlerimizi, iyiliklerimizi, yapılması zor, ateş gibi yakıcı gösterme. Hakikatte ateş olan ve bizi felâkete sürükleyen günahlarımızı, dünya sevgisini de, bize hoş, latîf su gibi sevdirme

Ey Allah’ım, bu gam ancak işlediğim günahın karşılığıdır. Allah’ım sen noksan sıfatlardan münezzehsin!
Zulümden, sitemden berîsin, temizsin; hiç suçsuz bir kişiye dert verir misin? Gam verir misin? Ben ne suç işledim, katî olarak bilmiyorum ama, başıma gelen derdin sebebinin bir günah olduğunu biliyorum. Allah’ım, sebebi nasıl örttü isen, lûtfet, o suçu da ört, gizle…

Herkesin iyi özelliklere sahip olduğunu düşünmemle gurur duyuyorum çünkü ben onlara sahibim. Artık beni sonradan hayal kırıklığına uğratan hiçbir insana kızmayacağım çünkü onlar hiç değişmemiş ben önce kendimi görmüşüm …

Hz. Mevlana demiş ki kişi kişinin aynasıdır..
Çünkü kimse kendinde olmayanı karşısındaki insanda göremez. Kişi aslında kendisinde bulundurduklarını karşısında görür.
Bir gün, Fahr-i Kâinat Efendimiz (sallallahü aleyhi ve selem)in yanına azılı müşrik Ebû Cehil çıkagelir. Bir nazarıyla kışları bahar eden, varlığıyla el-Emîn olan, sohbetiyle güller derilen, susuşuyla ayrı bir asalet sergileyen İki Cihan Güneşi (aleyhisselam) Efendimiz, her zamanki nezaketiyle, mütebessim karşılar bu Peygamber düşmanını. Ebû Cehil ise her zamanki kabalığıyladır.
Ebû Cehil, bu dünyalar güzeline bakıp: ‘Ne kadar çirkin bir yüzün var ey Muhammed, Senden hiç hoşlanmıyorum’ der.
 Seyyidül Kevneyn (sallallahu aleyhi ve selem) Efendimiz: ‘Haklısın ya Ebu Cehil’ buyururlar gül lebi ve gül femiyle.
 Derken az sonra sâdık dost Ebû Bekir sıddîk çıkagelir. O da hayran hayran bakar, güzeller güzelinin dünyalar tatlısı yüzüne. Mübârek dudaklarından şunlar dökülür: ‘Ne kadar da güzelsin yâ RasûlAllah, gönüllere ferahlık veriyorsun. Dünyada senden daha güzelini görmedim.’
 Bu gerçeği, en yakın dostundan duyan İki Cihan Güneşi (aleyhisselam) Efendimiz, mesrûr bir şekilde : ‘Haklısın yâ Ebû Bekir, doğru söylüyorsuN’ buyururlar. Buna şahit olan o meclisteki insanlar: ‘Bu nasıl iş yâ RasûlAllah, hem Ebû Cehil’e hem Ebû Bekir’e haklısın buyurdunuz, oysa ki ikisi de birbirinin zıddı şeyler söyledi’ şeklinde soru yöneltince, insanlığın baş tâcı olan Mihenk (aleyhisselam) Efendimiz mükemmel bir cevap verir: ‘Ben bir aynayım, bana bakan, kendini bende görür.’

Allah’ım! sen, canları, Yâsîn soyunun gittiği yoldan canlara ulaştır. Nasıl ki, duâ etmek bizden, kabul etmek senden ise, dualarımızı Yâsîn soyundan gelenlerin dualarına kat!
Allah’ım! nasıl ki, bizim işimiz az bir ihsanda bulunmak, Senin şanında azı çok görüp beğenmekse, lûtfet de, bize o çeşit yardımda bulun! Yani, azımızı çok olarak kabul buyur! Allah’ım, bizi nefsanî arzulardan, bedenimize ait isteklerden, şehvet ve hiddetten kurtar, akıl ve vicdan âlemine ulaştır! Bizi asıl vatanımız olmayan şu dünyadan al, ötelere, yücelere götür! 

Sonra sözlerimizin, niyâzlarımızın sevabı, Allah’ın rahmeti eseri olarak kat kat çoğalarak bize gelir. Sonra da, kul, elde ettiklerine benzer sevabı, tekrar elde etsin diye, Allah, bize, yine onlara benzer sözler söyletir. İşte böylece, hiç durmadan, güzel sözler, ötelere yükselir, yücelere gider. Karşılığında rahmet iner, bu iki hal, sende, senin varlığında dâima olur durur.

Rabbimiz sana kavuşacağımız, seninle buluşacağımız gün bizi nurlandırdıkça nurlandır. Rabbimiz günahlarımızı affet, bize mağfiret elbisesi giydir!
Rabbimiz bizim insanlarla aramızda olan dargınlıklar, kırgınlıklar, ancak bedenimizin yüzündendir. Rabbimiz şu beden duvarının ötesindeki dostluk bahçesi, aşk bahçesi ne de güzel bir bahçedir, ne de hoş bir bahçedir. Rabbimiz şu duvarı kaldır da aradaki engel, aradaki düşmanlıklar yok olsun! Rabbimiz gerçekten de günahlarımız yüzünden senden utanıyoruz, özür dilemedeyiz 

Ey ortağı, benzeri bulunmayan, pâk, kutsal Rabbimiz! Bize yardım et ve günahlarımızı bağışla. Bize ince, derin mânâlı, tesirli güzel sözler ilham et de, onlarla duâ ederek senin merhametini kazanalım.
Ya Rabbi! Duâyı ettiren, bizi sana yalvartan da sensin, duâyı kabul eden de sen. Ümit de, emînlik de, korku da, mehâbet de senden gelmektedir. Ey söz sultanı! Biz yanlış söyledi isek, sen düzelt. Her şeyin düzelticisi sensin. Allah’ım sen de öyle bir kudret, öyle bir güç var ki, onunla dilediğini, dilediğin şeye çevirirsin.